Anaokulu kapısından ilk adımı atan bir çocuk, yabancı bir dünyaya giriyor. O dünyada güvende hissetmesini sağlayan tek şey var: öğretmeni. Bu yüzden öğretmen-öğrenci bağı, anaokulu eğitiminin taşıyıcı duvarıdır.
Küçük bir çocuk okula başladığında önce insanı tanır, sonra mekânı. Sınıfta öğrenen sevinç mi, merak mı, cesareti mi… Bunların hepsi güvenli bir ilişkinin içinde filizlenir. Öğretmen güven veremezse çocuk kapanır. Kapanan çocuk öğrenemez.
Öğretmen her sabah sınıfa girer, sadece ders anlatmak için değil. Gözlem yapar. Her çocuğun o günkü ruh halini okur. Birinin gözündeki yorgunluğu fark eder. Diğerinin neşesini paylaşır. Bu farkındalık, günlük rutinlerin içine işler.
İyi bir öğretmen-öğrenci bağı tek taraflı değildir. Çocuk da öğretmenine güvendiğini hissettikçe kendini açar. Soru sorar. Hata yapar, korkmaz. Düşer, kalkar. Çünkü yanında biri var.
Bu bağ yıllarca taşınır. Yetişkinler ilk öğretmenlerini unutmaz. Küçük bir dokunuşun, o sıcak sesin, o “aferin”in izi silinmez. Anaokulu öğretmeni, çocuğun zihnine değil, önce kalbine dokunur.
Anaokulu kurucu ve Çocuk Gelişimci tarafından yazılmıştır.
Leyla Doğan