İkisi de sever. İkisi de ilgilenir. İkisi de çocuğun iyiliğini ister. Ama aralarındaki fark derindir. Bu fark, çocuğun gelişimi için şarttır.
Anne yedirir. Öğretmen yemeyi öğretir. Anne giydirir. Öğretmen giyinmeyi öğretir. Anne her ihtiyacı karşılar. Öğretmen çocuğun kendi ihtiyacını görmesini sağlar. Bu ayrım küçük görünür, büyük fark yaratır.
Annenin sevgisi koşulsuzdur. Çocuk ne yaparsa yapsın, anne seviyor. Öğretmenin yaklaşımı ise kasıtlıdır. Her eylem, her söz, bir amaca hizmet eder. Öğrencinin bağımsızlaşması, kendi ayakları üzerinde durması bu amacın özüdür.
Bir çocuk annesiyle ayrılmak istemez, bu doğaldır. Ama okula alışınca öğretmenini de özler. Çünkü öğretmen farklı bir şey verir: “Sen yapabilirsin” duygusu. Anne “Ben yaparım” der. Öğretmen “Sen yapabilirsin” der. İkisi de sevgidir. İkisi de gereklidir.
Aileler bazen öğretmenden annelik bekler. Bu beklenti çocuğa zarar verir. Öğretmen profesyoneldir. Gözlemler, yönlendirir, öğretir. Onun rolünü annelikle karıştırmak, her ikisini de değersizleştirir. Bu iki rolün bir arada olması çocuğu tamamlar.
Leyla Doğan, Anaokulu kurucusu,Çocuk Ğelişimi ve Eğitimi alanında diploma sahibi bir uzmandır.